Hebben wij een antwoord op de vraag wanneer iets onze eigen schuld is?
Meestal is ons antwoord gebaseerd op irrationele en emotionele gronden.
Ze is gebaseerd op stemmetjes van onze opvoeders en uit onze cultuur.
We leren van onze fouten
Als we ‘fouten’ maken, dan leren we. Zonder fouten geen vooruitgang.
Als we het anders hadden kunnen doen dan hadden we dat gedaan.
De schuld geven, alsof het voorkomen had kunnen worden, brengt ons in verwarring en het brengt ons niet verder.
Er is iets gebeurd. We hebben iets veroorzaakt waar anderen pijn van hebben, waar anderen onder lijden.
Welke lering kunnen we hieruit trekken?
Kinderen en volwassenen leren van ‘fouten’ en dat is ook de weg.
Fout zijn of iets fout doen?
Schrik en de bereidheid om te kijken zorgen er voor dat we zien dat er iets verkeerd is gegaan.
Iemand die ziet dat hij iets ‘fout’ heeft gedaan, kan er verantwoordelijkheid voor nemen.
We kunnen dan betrokken blijven bij wat er gebeurd is, we kunnen erkennen dat we iets veroorzaakt hebben wat niet fijn is.
Schuld, straf en boete zorgen er voor dat iemand denkt dat ie als persoon fout is en niet dat hij iets fout heeft gedaan.
Als je denkt dat je fout bent, kun je geen verantwoordelijkheid nemen. Dan kom je er tegen in verweer.
Alle energie gaat naar hoe slecht, dom enz. je bent.
Iemand die zich schuldig voelt klapt dicht en kan zich niet met de ander verbinden omdat hij bezig is met zichzelf.
Kinderen en verantwoordelijkheid.
Ik heb ervaren dat kinderen die aangesproken worden op hun gedrag verantwoordelijkheid nemen en bereid zijn de consequenties te dragen voor wat ze hebben veroorzaakt.
Kinderen zijn vaak heel authentiek, betrokken en vol zorg en compassie naar degenen die de dupe zijn van een fout.
In tegenstelling tot kinderen die afgerekend worden op de persoon. Deze kinderen krijgen een stempel, de schrik die ontstaat doordat ze denken dat ze niet goed zijn, zorgt er voor dat ze zich terug trekken. Ze weten niet om te gaan met de hen toegespeelde veroordelingen waar ze zich schuldig onder voelen. Ze komen niet of nauwelijks in beweging, verdedigen zich, geven verklaringen waarom het zo gegaan is.
Herkennen we onszelf hierin ouders?
Een vraag.
Een uitdagende vraag: Hoe denk jij hierover?
Vertel over je ervaringen, geef je mening en ontbloot je billen;-). En: ook wij konden er niets aan doen, ook wij dachten vaak dat wij fout waren en niet dat ons gedrag leidde tot nare gevolgen voor onszelf en/of anderen.
Wil je deze blog toesturen naar andere ouders?
Wil je mijn facebook bedrijfspagina HIER liken?
